Bilimin , özellikle de tıp biliminin son iki yüzyıldır kaydettiği ilerleme büyük ölçüde deneysel çalışmalara dayanmaktadır.Bunun öncesinde bilim bilgi edinmek için esas olarak ampirizme yani salt gözleme dayanıyordu.Ancak 19.yüzyılda bilimciler saf ampirizmin sınırlılığı ve yanıltıcılığını farkederek , giderek deneylere daha çok yöneldiler.Deney yönetiminde bilimci bir değişim oluşturur (müdahalede bulunur,sonucu gözler.Modern tıp kontrollü klinik denemeler sayesinde çok fazla bilimsel temele dayanır hale gelmiştir.Özenli gözlem araştırmaları hangi müdahalelerin incelenmesi gerektiğini belirlerken herhangi bir müdahalenenin işlevi olup olmadığını kesin bir şekilde ortaya çıkartmak için klinik deneye gerek duyulmaktadır.Deney bu müdahaleyle onsuz defalarca tekrarlanır sonuç hep aynı çıkarsa , o zaman bu sonuca müdahalenin neden olduğu kanıtlanmış olur.Bu tür deneyler yada kontrollü klinik denemeler bilimcinin seçilmiş bir müdahalenin doğrudan etkisini görmesini sağlar aynı zamanda ön yargı olasılığını yani sonuçlara bu sonuçlarla ilgili yorumlara etki edebilecek öznel etmenleri azaltır.İyi gözlem araştırmalarından çıkan sonuçların sonraki klinik denemelerde kanıtlanması sık rastlanan bir durumdur.Zayıflama ile ilgili durumlarda bu kuralın klinik denemelerin taşıdığı rolü nedenli kritik olduğunu ortaya koyan yeterince istisna vardır.Gözlem ve araştırmalarını klinik denemeleri daha ayrıntılı incelememizde mümkündür.